James Benning (1942) is een van de pioniers van onafhankelijke film in de Verenigde Staten. Zijn strenge structuren en strak gecomponeerde beelden verraden zijn wiskundige achtergrond, en de vaak autobiografische onderwerpen weerspiegelen zijn wortels in de arbeidersklasse met een uitgesproken politiek activisme. Benning borduurt voort op elementen uit de structurele film, maar hij wordt tegelijkertijd ook gezien als een protagonist van de nieuwe verhalende beweging van de jaren 1980. Na bijna vier decennia van 16mm werk, stond de digitale techniek hem toe om nog autonomer dan voorheen te werken. Zijn recente films zijn klassieke thema's zoals Ruhr (2009) of Small Roads (2011), maar ze verraden ook een nieuwe esthetiek, zoals portretkunst in Twenty Cigarettes (2011) of de remake in Faces (2011).
Voor zijn eerste solotentoonstelling in België in Argos, Brussel, presenteert James Benning een zes kanaals video-installatie van de derde versie van zijn bekende film uit 1977: One Way Boogie Woogie. De versie van 2012 bestaat uit achttien lange statische shots met locatie-opnames en een Leonard Cohen song. Het abstracte schilderij van Mondriaan; Broadway Boogie Woogie (1942-43) was een viering van dynamisch Manhattan, Benning filmde een portret van een ander Amerika.
In 1977 filmde hij 60 locaties - elk 60 seconden - in het industriegebied Milwaukee. Hij documenteerde zo de sporen van verval van het metropolitane landschap en bood een meditatie op destructie en vooruitgang. Daarna maakte Benning opnieuw gemaakt een film met dezelfde 60 camera posities, samen met dezelfde Bolex 16mm camera en Nagra bandrecorder: Twenty Seven Years Later (2004). Het is een verkenning van hoe het geheugen functioneert en hoe sterk het hele gebied is getroffen door industrialisatie.
Vorig jaar keerde Benning terug voor de derde keer, maar hij vond slechts tien locaties die vergelijkbaar waren met 1977. Hij voegde acht nieuwe plaatsen toe die doen denken aan de originele plekken. Deze tijdreis representeert Milwaukee als een fysieke plek, van waaruit het landschap zich in prachtige details ontvouwt. Het is ook een commentaar op het proces van industriële, politieke en economische veranderingen in stedelijk Amerika in 34 jaar. (Andrea Cinel)